I watched the clouds dissolve in front of my eyes
Talking resulted into nothing
We witnessed lucidness sporadically
But your roots refused to drink
The foundations were sabotaged
I believed but you didn’t
I believed but you didn’t
I uttered the words
but you didn’t listen
You walked away
I watched the lilacs deteriorate
There are only so many ways to say it
I only need one
Lines move up and down
Red, green and blue
I bang on the TV set but my life remains the same
I pray that the cathode ray tube remembers my name
It’s a never-ending show this life
You die in a cliff-hanger
or the absolute absence of one
Beyond this realm
Reality’s even more abject
We will betray our frame
To keep living inside the box
They claim it’s just a phase
But it’s like an everlasting song
Coldness can be a common place
This will inevitably be unveiled
to the young
I kissed your lips
and ended up feeling like
a tortured one
Did you see me
hunched over?
Did you reflect
the tears welling up in my eyes?
Did you see me feeling
like a trembled clover?
Wishing I was dangling
back and forth
among the rye
True believe is dead
It got hunted down and shot in the back
Passion is made to believe the equivalent to grief
And conventionality the big relieve
Everything is ripened to walk in line
A wind-up key is placed in the spine
Pride is shattered unable to make a sound
Blindfolded buried six feet deep down in the ground
Ingenuity means nothing anymore
The only real date is 1984
Here you move
Slithering over the ground
Your mouth omits a hissing sound
Your ancestors got whipped away
By a meteorite
Trying to make their futile escape like jumping deer
So what the heck are you still doing here?
Yellow eyes
Split tongue
Laying eggs
Abandoning your young
If you’re looking for peace
You won’t find it here
You see these buildings
are made of concrete
Just to make it crystal clear
We’ve all abandoned nature here
Meer dan vijftig kunstenaars, ontwerpers en illustratoren maken een tapijt van Bayeux over gebeurtenissen uit 2009.
Wie weleens heeft opgelet bij geschiedenis kent vast de Slag bij Hastings, de eerste overwinning in de inname van Engeland door Willem de Veroveraar, hertog van Normandië. In 1066, inderdaad. Nog bekender dan de slag zelf is het geborduurde tapijt van Bayeux, dat is vervaardigd naar aanleiding van de legendarische verovering. Het 70 meter lange tapijt is een van de eerste stripverhalen in de geschiedenis, hiërogliefen daargelaten. Of een van de eerste storyboards, zo je wilt.
Een aantal kunstenaars, ontwerpers en illustratoren heeft het plan opgevat om naar voorbeeld van het eeuwenoude tapijt een nieuw stripverhaal te maken, zowel in het echt als op internet. Een hedendaagse versie, met moderne technieken. Geen gefrunnik met borduurdraden door ijverige Franse naaisters ditmaal, maar serieus geknutsel met kwasten, stiften en andere attributen door hedendaagse creatievelingen.
New Tapestry is de naam van het project, dat is geïnitieerd door communicatiebureau KesselsKramer in Amsterdam. Ruim vijftig kunstenaars en ontwerpers is gevraagd om gebeurtenissen uit het nieuws van afgelopen jaar te verbeelden. Het New Tapestry is verdeeld in 52 panelen, elk voor een week van het jaar. Zo wordt door de verschillende kunstenaars het nieuws in zwart-wit verslagen, ieder in hun eigen stijl.
De hoogte- en dieptepunten van 2009 trekken voorbij: van de beëdiging van Barack Obama, de Mexicaanse griep en de economische malaise tot aan de plotselinge dood van Michael Jackson. Neergezet in naïeve schilderstreken of expressieve graffititaal. Laser 3.14, Joe Morse, Darryl Graham (zie beeld voorpagina), Christian Borstlap en Juan Carlos Solon (zie hiernaast) zijn enkele van de kunstenaars die meewerken aan het ruim 21 meter lange tapijt, dat vanaf 8 januari is te zien op de website.
Ook zal het origineel te bewonderen zijn, voorzien van een mini-expositie met schetsen van diverse illustratoren. De tentoonstelling New Tapestry loopt van 28 januari tot en met 2 februari, in de Steendrukkerij Amsterdam, op de Lauriergracht 80 (open van 13.00 tot 17.30 uur).
I took a dive into darkness
I spatted into the void
I walked directionless
I didn’t have a choice
My temptations are real
I grew up behind smudged glass
I took a swing into
the big nothing
My fists were bruised
All that was inside
Remained unused
I took the hits
and blamed myself
My bruised body
I laid upon the top shelve
I go down on my knees
I drown in black
I go down on my knees
and crawl back
To you
Where the world
won’t get in the way
Where I can be more
than a flickering flame
what else can I say?
